Translate

Τρίτη, 31 Αυγούστου 2010

Ο εξορθολογισμός της παράνοιας

Ζώντας στο θέατρο του παραλόγου, όπου κεκτημένα δεκαετιών ακυρώνονται σε μια νύχτα, μια νέα έκφραση γίνεται της… μόδας, όπως παλιότερα ο «εκσυγχρονισμός», η «επανίδρυση του κράτους», το «φως στο τούνελ» και άλλα πομπώδη και εν τέλει κενά νοήματος λεκτικά ευρήματα. Σήμερα, ακούμε και διαβάζουμε για τον «εξορθολογισμό» των δημοσίων δαπανών, του κράτους δικαίου, της κοινωνικής πολιτικής, των τιμολογίων της ΔΕΗ και άλλων ων ουκ έστι αριθμός.

Αυτό που άλλοτε ονομάζαμε αυξήσεις, σήμερα… εξορθολογίζεται. Έτσι τα τιμολόγια του ρεύματος δε θα ανέβουν 50%, απλά θα «εξορθολογιστούν». Δεν ισχύει όμως το ίδιο με τις συντάξεις και τους μισθούς: Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο εξορθολογισμός συνεπάγεται το… τσεκούρωμά τους.

Λες και είναι θέμα λέξεων και ερμηνείας τους, αυτό που θα αμβλύνει τις εντυπώσεις και κυρίως την ίδια την πραγματικότητα. Όπως και να βαφτίσει κανείς τη θύελλα που έχει ξεσπάσει στην Ελλάδα, γεγονός είναι ότι έχουμε αντιληφθεί πως η καθημερινότητα είναι πολύ χειρότερη από όσο διάφοροι προσπαθούν να καλλωπίσουν με λεκτικές ακροβασίες.

Η παράνοια όμως που επικρατεί σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας διοίκησης δεν εξορθολογίζεται με τίποτε. Από τη μια πλευρά ακούμε για περικοπές, μειώσεις, απώλεια θέσεων εργασίας και νέους φόρους και από την άλλη βλέπουμε ένα υπερτροφικό κράτος, ανίκανο να καταπολεμήσει τη διαφθορά, δέσμιο των στρεβλώσεών του και εν τέλει αντιπαραγωγικό και σπάταλο. Ο Έλληνας έχει αντιληφθεί πλέον ότι οι περίφημες «διαρθρωτικές αλλαγές», άλλη πολυφορεμένη και χιλιοταλαιπωρημένη έκφραση κι αυτή, είναι ένα χαμένο στοίχημα, μια μάχη που χάθηκε πριν καν δοθεί και αυτό είναι το χειρότερο: Δεν φαίνεται φως, δεν υπάρχει προοπτική για ένα καλύτερο μέλλον.

Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010

Αλάτι στις πληγές

Το Μνημόνιο, το νέο «ευαγγέλιο» διακυβέρνησης της χώρας, ασχολείται με τους αριθμούς και αδιαφορεί για τις επιπτώσεις στην πραγματική οικονομία και τους ανθρώπους. Μπορεί τα ελλείμματα να μειώνονται -αν πιστέψουμε βέβαια όσα λένε οι αρμόδιοι- αλλά η έρευνα που παρουσίασε η Γενική Συνομοσπονδία Επαγγελματιών, Βιοτεχνών και Εμπόρων, οι γνωστοί και ως «μικρομεσαίοι», άλλα δείχνει: Η αγορά στενάζει και μέχρι το τέλος του 2011 υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να κλείσουν μια στις πέντε επιχειρήσεις, με συνολική απώλεια τριακοσίων χιλιάδων θέσεων εργασίας.

Η πιστή εφαρμογή των όσων προβλέπουν οι διαταγές των Βρυξελλών και των εν Ελλάδι εντεταλμένων της θα ξεχαρβαλώσει τελείως τον κοινωνικό ιστό. Η συνταγή των περισσότερων φόρων δε μπορεί να λύσει τα πραγματικά προβλήματα, τον υδροκεφαλισμό του κράτους, τις πολιτικές εξυπηρέτησης μικροσυμφερόντων και την πλήρη απουσία ενός αναπτυξιακού προγράμματος που θα δώσει ώθηση στην απασχόληση.

Φαίνεται ότι οι συγγραφείς και οι εκτελεστές του Μνημονίου δεν ενδιαφέρονται για το αν η επιτυχής εφαρμογή του προϋποθέτει την εξόντωση μεγάλου μέρους των άμοιρων υπηκόων του Ελλαδιστάν. Στόχος τους άλλωστε είναι να ανακτήσει η χώρα την εμπιστοσύνη των αγορών -με οποιοδήποτε κόστος- ώστε να συνεχίσει να δανείζεται, για να εξυπηρετεί τους τόκους των παλιότερων δανείων, διαιωνίζοντας το φαύλο κύκλο αναποτελεσματικότητας.

Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τους πολίτες αυτής της χώρας, μέσα σε αυτό το νοσηρό κλίμα. Και τα κούφια λόγια είναι αλάτι στις πληγές που άνοιξε η κατάρρευση που συντελείται καθημερινά σε όλα τα επίπεδα.

Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2010

Elladistan, όπως Νότια Αφρική...

Στη Νότια Αφρική, η οποία προ διμήνου διοργάνωσε το Μουντιάλ της… βουβουζέλας, η αστυνομία διέλυσε χθες πορεία διαμαρτυρίας δημοσίων υπαλλήλων, χρησιμοποιώντας πλαστικές σφαίρες. Η κοινωνική αναταραχή στην αφρικανική χώρα οφείλεται στις περικοπές μισθών, την ανεργία, τη διαφθορά, την ακρίβεια στα είδη πρώτης ανάγκης και την κατασπατάληση δισεκατομμυρίων ευρώ για την κατασκευή γηπέδων του Μουντιάλ. Σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά;

Στα καθ’ ημάς, δε χρειάζεται κανείς να είναι μάντης για να διαπιστώσει ότι η υπομονή των άμοιρων υπηκόων του Ελλαδιστάν έχει προ πολλού εξαντληθεί. Το μόνο που απομένει είναι να δούμε την αφορμή για την κοινωνική έκρηξη που έρχεται, καθώς οι δείκτες απαισιοδοξίας έχουν χτυπήσει «κόκκινο». Μπορεί τα μέτρα που μας έχουν επιβάλλει οι ξένοι «προστάτες» να θωρακίζουν τους δανειστές μας, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις τους στις ελληνικές οικογένειες, αλλά δε θα συνεχίσουμε να είμαστε επ’ άπειρον τα πειραματόζωα της Ευρώπης.

Ζούμε στην ακριβότερη χώρα της Ευρώπης, με άθλιες υπηρεσίες Υγείας και Παιδείας, μόνο κατ’ ευφημισμόν δωρεάν. Ο πρωθυπουργός δήλωσε χθες ότι «κατακτήσαμε τους πρώτους στόχους που είχαμε θέσει», δηλαδή να πέσει «τσεκούρι» στους μισθωτούς και συνταξιούχους, με ολίγη από κυνήγι φοροφυγάδων και εφόδους σε χρόνιους φοροκλέφτες για το θεαθήναι, τα ξύλινα πρωτοσέλιδα και τα ρεπορτάζ των δελτίων ειδήσεων.

Το ερώτημα είναι πόσοι Έλληνες δε θα έχουν μεταναστεύσει σε άλλες χώρες, ή εκδημήσει εις Κύριον, όταν και αν κατακτήσουμε και τον.. τελευταίο στόχο, δηλαδή το δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση.

Πέμπτη, 19 Αυγούστου 2010

Κατάδυση στην άγνωστη Ελλάδα των σπηλαίων

Η Ελλάδα διαθέτει περίπου έντεκα χιλιάδες σπήλαια κάθε είδους, οριζόντια, κάθετα, υπόγεια ποτάμια, πλημμυρισμένα και ενάλια, τα περισσότερα από τα οποία παραμένουν ακόμα ανεξερεύνητα. «Στη Γη είναι πλέον ελάχιστα τα μέρη που δεν έχει πάει ποτέ πριν ο άνθρωπος. Πάρα πολλά σπήλαια είναι είτε μερικώς εξερευνημένα, είτε παντελώς άγνωστα. Για μένα η αίσθηση τού να βρεθείς σε ένα ανεξερεύνητο τμήμα ενός σπηλαίου είναι μια μοναδική, αξεπέραστη εμπειρία ζωής», λέει στον «Ε.Τ» ο κ. Δημήτρης Καραγιάννης, ερασιτέχνης σπηλαιολόγος και αυτοδύτης, ο οποίος συνδυάζει τα δύο του χόμπι, καθώς καταδύεται πολύ συχνά σε υποβρύχια σπήλαια.

Όταν ο Γάλλος Νελό Οτονελί καταδύθηκε σε 23 μέτρα βάθος στο σπηλαιοβάραθρο Βοκλύζ στην Αβινιόν το 1878, άνοιξε το δρόμο για ένα νέο ερευνητικό πεδίο, τη σπηλαιοκατάδυση, η οποία στις μέρες μας είναι εξαιρετικά δημοφιλής σε πολλές χώρες του κόσμου. Η πρώτη καταγεγραμμένη απόπειρα κατάδυσης σε σπήλαιο στην Ελλάδα έγινε στις 4 Μαΐου του 1959 στο υπόγειο ποτάμι της Αγίας Τριάδας Καρύστου. Η απόπειρα παρέμεινε… απόπειρα αλλά αυτό δεν έχει τόση σημασία: Με μόνα εφόδια άφθονο θάρρος, άγνοια κινδύνου, μάσκα και φακό, μια ομάδα τολμηρών ανθρώπων δοκίμασαν να περάσουν το πρώτο σιφώνι, 420 μέτρα από την είσοδο. Τα συμπεράσματα εκείνης της αποστολής παραμένουν ενδιαφέροντα, όπως καταγράφονται στην έκθεση των πρωτοπόρων εξερευνητών: «Δοκιμάσαμε πολλές φορές με μακροβούτια και με μάσκα σκέτη και στεγανό φανάρι να διαπιστώσουμε πόσο προχωρεί το νερό κάτω από τα τοιχώματα και αν πρόκειται για σίφωνα. Δεν αποκτήσαμε όμως αυτή την βεβαιότητα. Υποθέτουμε απλώς ότι πρόκειται για σίφωνα γιατί βρήκαμε πλατανόφυλλο στην επιφάνεια της μικρής λίμνης και το νερό προχωρεί ενάμισι μέτρο κάτω από τον βράχο. Πάντως στο σημείο αυτό ενδείκνυται η χρησιμοποίηση συσκευής δύτη για να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα».

Από τότε, πολύ νερό κύλησε κυριολεκτικά κάτω από τα πόδια μας και πλέον ο συνδυασμός κατάδυσης και σπηλαιολογίας έχει αποκτήσει πολλούς φίλους και στη χώρα μας. Εξερευνήσεις σε σπήλαια επιτρέπονται μόνο με άδεια της Εφορείας Παλαιανθρωπολογίας και Σπηλαιολογίας του Υπουργείου Πολιτισμού. «Οι σπηλαιολόγοι δεν είναι τίποτε άλλο παρά τα μάτια, τα αυτιά και τα χέρια της επιστήμης στο εν πολλοίς αφιλόξενο χώρο των σπηλαίων», εξηγεί ο κ. Καραγιάννης.

Η σπηλαιοκατάδυση δεν έχει καμία σχέση με τις καταδύσεις ανοιχτής θάλασσας, καθώς οι συνθήκες είναι τελείως διαφορετικές: Συνήθως επικρατεί απόλυτο σκοτάδι, η παραμικρή ανατάραξη των ιζημάτων στον πυθμένα του σπηλαίου μπορεί να προκαλέσει αίσθηση αποπροσανατολισμού και όπως σημειώνει ο κ. Καραγιάννης, «αν κάποιος είναι δύτης και θέλει να ασχοληθεί με την σπηλαιοκατάδυση θα πρέπει να ενταχθεί σε έναν σπηλαιολογικό σύλλογο, να «γράψει» ώρες κάνοντας σπηλαιολογία και μετά να δοκιμάσει να βουτήξει σε ένα σπήλαιο. Αν είναι σπηλαιολόγος αντίστοιχα θα πρέπει να ξεκινήσει όλη την πορεία εκπαίδευσης ενός δύτη και μετά να αρχίσει να ονειρεύεται κατάδυση στην Λίμνη της Βουλιαγμένης».

Συνέντευξη με τον σπηλαιοδύτη κ. Δημήτρη Καραγιάννη

Ποιοι θεωρούνται πρωτοπόροι της σπηλαιοκατάδυσης στην Ελλάδα; Πρωτοπόρος υπήρξε η ομάδα των Mataguez, Παπαγρηγοράκη, Μπούκα, Λευκαδίτη και Γαλανού, όταν στις 18 Δεκεμβρίου του 1966 με την επίβλεψη της Άννας Πετροχείλου βούτηξε στο σπήλαιο του Δυρού, προσθέτοντας άλλα 300 μέτρα στο μήκος του σπηλαίου. Η πιο αστεία πάντως απόπειρα σπηλαιοκατάδυσης στην Ελλάδα υπήρξε αυτή του Κώστα Ζούπη το 1979, όταν επιχείρησε να περάσει το σιφώνι της Αγίας Τριάδας Καρύστου με ένα …λάστιχο ποτίσματος.

Τι χρειάζεται για να κάνει κάποιος σπηλαιοκατάδυση; Πρώτα από όλα, μυαλό. Και μαζί με το μυαλό, πνευματική ωριμότητα και παράλληλα ξεκάθαρους στόχους και κίνητρα. Κατόπιν, εξαντλητική εκπαίδευση. Και τέλος, κατάλληλο εξοπλισμό.
Ποια είναι τα ομορφότερα σπήλαια στην Ελλάδα; Ο καθένας που ασχολείται με την σπηλαιολογία έχει τα δικά του, ιδιαίτερα κριτήρια για το τι θεωρεί “όμορφο” σπήλαιο. Κάποιος για παράδειγμα που αρέσκεται στα μεγάλα, πλημμυρισμένα σπήλαια θα μιλήσει για την Λίμνη της Βουλιαγμένης. Αν του αρέσουν τα αλλεπάλληλα σιφώνια, θα περιγράψει τον υπόγειο ποταμό του Μααρά στη Δράμα. Αν μαγεύεται από τα μεγάλα, βαθιά σπηλαιοβάραθρα θα περιγράψει με πάθος το Γουργούθακα στην Κρήτη. Αν «μιλούν» μέσα του τα αρχαία μάρμαρα, θα υπερθεματίσει για το μικρό σπήλαιο του Αρχέδημου στην Αττική. Αν συναρπάζεται από τους ήχους του Βυζαντίου θα μιλήσει για το σπήλαιο της Μονής Κηπίνας στην Ήπειρο και αν αντικρίζει με δέος το διάκοσμο που δημιουργεί σε κάθε σπήλαιο η Φύση, το σπήλαιο του Δυρού στην Πελοπόννησο θα είναι ο δικός του παράδεισος.

Ποιοι όμιλοι δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα; Στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται πολλοί σπηλαιολογικοί σύλλογοι, το σύνολο σχεδόν των οποίων ανήκει στη Σπηλαιολογική Ομοσπονδία Ελλάδας. Αν κάποιος θέλει να ασχοληθεί με την σπηλαιολογία, το καλύτερο που θα έχει να κάνει είναι να έρθει σε επαφή με την ΣΟΕ και εκείνη θα του προτείνει τους συλλόγους που βρίσκονται κοντά του και θα τον ενημερώσει για το πρόγραμμά της. Η ιστοσελίδα της ΣΟΕ είναι η http://www.fhs.gr/

Ποιος είναι ο απαραίτητος εξοπλισμός του σπηλαιοδύτη; Για να κάνει κάποιος σπηλαιοκατάδυση, απαιτείται κάθε κομμάτι του εξοπλισμού να είναι τουλάχιστον διπλό: Διπλές μπουκάλες και ρυθμιστές αναπνοής, διπλοί ρυθμιστές πλευστότητας, πολλαπλές πηγές φωτισμού, μίτοι, διπλά κοπτικά εργαλεία, διπλές μάσκες, διπλά καταδυτικά όργανα. Τα πάντα είναι διπλά, ώστε σε περίπτωση αστοχίας ή απώλειας, να εξασφαλίζεται η επιβίωση του σπηλαιοδύτη και η επιστροφή του στην επιφάνεια. Επίσης, κατά περίπτωση θα πρέπει να προστεθεί η στεγανή στολή και το κράνος με τα ενσωματωμένα του φωτιστικά.

Τι πρέπει να προσέχουμε όταν μπαίνουμε σε σπήλαιο; Κάθε σπήλαιο είναι ένας δυνητικά επικίνδυνος και αφιλόξενος χώρος για τον άνθρωπο. Χρειαζόμαστε κατάλληλο εξοπλισμό και κυρίως εκπαίδευση για να μην εκθέτουμε ούτε τον εαυτό μας, αλλά ούτε και το σπήλαιο και τους κατοίκους του σε κίνδυνο. Άλλωστε αυτό περιγράφει επιγραμματικά το αγαπημένο ρητό των σπηλαιολόγων: Μέσα σε ένα σπήλαιο δεν ξοδεύουμε παρά μόνο το χρόνο μας, δεν παίρνουμε παρά μόνο φωτογραφίες και δεν αφήνουμε τίποτε άλλο παρά μόνο τα ίχνη μας. Στην περίπτωση ενός πλημμυρισμένου σπηλαίου, δεν αφήνουμε παρά μόνο τις μπουρμπουλήθρες μας.

Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

Το ψωμί… παντεσπάνι

H τελευταία βασίλισσα της Γαλλίας Μαρία Αντουανέττα απαντώντας σε κάποιον αυλικό της που της ανέφερε ότι ο λαός δεν έχει ψωμί να φάει, είπε «ε, τότε ας φάει παντεσπάνι». Μετά, της έκοψαν το κεφάλι. Με το εμπάργκο στις εξαγωγές σιτηρών που επέβαλε η Ρωσία και την άνοδο των τιμών στις αγορές, πολλοί πιστεύουν ότι είναι θέμα χρόνου να μετακυλίσει το κόστος και στον καταναλωτή.

Στην Ελλάδα βέβαια είμαστε σαν τον… Λούκι Λουκ: Πιο γρήγοροι και από τον ίσκιο μας, καθώς η φρατζόλα των 350 γραμμαρίων ήδη και προ αυξήσεων κοστίζει 80 λεπτά κατά μέσον όρο, δηλαδή για ένα κιλό πρέπει να πληρώσουμε σχεδόν 2,30 ευρώ, ήτοι περίπου 800 παλιές… δραχμούλες. Ο Έλληνας αγρότης από την άλλη, εισπράττει 13 περίπου λεπτά για κάθε κιλό σιταριού που παράγει, άρα κάντε τον πολλαπλασιασμό για το πόσα κιλά πρέπει να πουλήσει για να αγοράσει ένα κιλό ψωμί.

Με την ανυπαρξία ελεγκτικών μηχανισμών τρίβουν τα χέρια τους οι κάθε λογής μεσάζοντες, δεδομένου ότι καλύπτουμε μεγάλο μέρος των αναγκών μας σε σιτάρι από το εξωτερικό, με θύμα όπως πάντα τον άμοιρο υπήκοο του Ελλαδιστάν.

Τα φαινόμενα αισχροκέρδειας στην αγορά θα στηλιτεύσουν με πύρινα λόγια οι κάθε λογής υπεύθυνοι, οι αρμόδιοι «υπηρεσιακοί παράγοντες» θα διαπιστώσουν ότι οι τιμές είναι… υψηλές και η ζωή χωρίς ψωμί πια, θα συνεχίζεται.

Έτσι, θα χάσουμε το ψωμί, η Παιδεία αγνοείται και η Ελευθερία έχει καταντήσει το πιο σύντομο ανέκδοτο στη σύγχρονη Ελλάδα. Ε, τότε ας φάμε παντεσπάνι…

Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010

Από Αύγουστο, χειμώνας

Ενώ τα «μπάνια του λαού» συνεχίζονται, έστω και κουτσουρεμένα, οι ενδείξεις ότι ο χειμώνας προμηνύεται… ζεματιστός για τη συντριπτική πλειοψηφία των συνελλήνων πληθαίνουν: Έκρηξη ανεργίας, υστέρηση εσόδων, άρα πρελούδιο και δικαιολογία για νέα φοροεπιδρομή, λουκέτα σε επιχειρήσεις σε όλη τη χώρα, αυξήσεις σε τιμολόγια ΔΕΗ.

Κυριαρχούν η ανασφάλεια, η απαισιοδοξία και η σύγχυση. Πέρα από τα γνωστά ευχολόγια που ακούμε, δεν υπάρχει στρατηγική εξόδου από την κρίση. Φαίνεται ότι όσοι νέμονται την εξουσία, είτε αδυνατούν να αρθρώσουν ρεαλιστικές προτάσεις, είτε απλά έχουν χάσει κάθε επαφή με τη θλιβερή καθημερινότητα που βιώνουν εκατομμύρια άνθρωποι στη χώρα μας.

Τόσα χρόνια ζούσαμε -εθελοτυφλώντας- με δανεικά και απολαμβάναμε ένα βιοτικό επίπεδο αναντίστοιχο με τα πραγματικά δεδομένα της οικονομίας, με το κράτος να έχει αναλάβει το ρόλο του εργοδότη για εκατομμύρια Έλληνες. Θεωρούσαμε ότι είμαστε οι έξυπνοι και όλοι οι υπόλοιποι κορόιδα. Η Ελλάδα όμως πλέον μεταλλάσσεται γοργά σε μια χώρα όπου μεσαία τάξη δε θα υφίσταται, καθώς θα υπάρχει μια δράκα ζάμπλουτων και εκατομμύρια νεόπτωχοι. Άνθρωποι που θα έχουν απωλέσει τα στοιχειώδη για μια αξιοπρεπή διαβίωση. Άνθρωποι φοβισμένοι, απογοητευμένοι και οργισμένοι που θα στρέφονται ολοένα και περισσότερο σε ακραίες μορφές αντίδρασης.

Η αποδόμηση της κοινωνίας είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό φαινόμενο. Τις επιπτώσεις αρχίζουμε να τις βιώνουμε, με την κατάρρευση όσων θεωρούσαμε δεδομένα τις τελευταίες δεκαετίες. Η πικρή αλήθεια καλλωπίζεται με κούφια λόγια. Αλλά η πραγματικότητα είναι αδυσώπητη: Από Αύγουστο, χειμώνας.

Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010

Το κράτος-εχθρός

Υπάρχει Μαφία στην Ελλάδα; Μπορεί να μην έχουμε Καμόρα, όπως οι γείτονές μας οι Ιταλοί, αλλά συμμορίες έχουμε και μάλιστα από όλες τις… φυλές του Αβραάμ.

Ένας όμως θεσμός, ή όπως άλλως θέλετε να τον χαρακτηρίσετε, διαθέτει κάποια χαρακτηριστικά που το καθιστούν εν δυνάμει εχθρό του ανώνυμου πολίτη, όπου και αν αυτός βρίσκεται στην Ελλάδα, από τις μεγαλουπόλεις, μέχρι το τελευταίο ακριτικό χωριό: Το Κράτος αυτό το γραφειοκρατικό μόρφωμα, δυσκίνητο, διεφθαρμένο και ανεπαρκές, που κατατρέχει τον κοσμάκη και δε δίνει ευκαιρίες πραγματικής ανάπτυξης στους κατοίκους αυτής της γωνιάς της Γης.

Δεν είναι παράδοξο λοιπόν που σχεδόν όλοι μας, το αντιμετωπίζουμε με καχυποψία που εύκολα μεταλλάσσεται σε ανοιχτή εχθρότητα, αφού στο Κράτος βλέπουμε σχεδόν πάντα κάποιον που θέλει το κακό μας, είτε αυτό συνίσταται στην περικοπή των μισθών και των συντάξεων, την επιβολή περισσότερων χαρατσιών στους «συνήθεις υπόπτους» μισθωτούς και συνταξιούχους, ή ακόμα και στην οικτρή κατάσταση της δημόσιας Παιδείας και Υγείας.

Το Κράτος θεωρητικά θα έπρεπε να παρέχει όλα τα εχέγγυα για μια ασφαλή και δημιουργική ζωή στους άμοιρους υπηκόους του Ελλαδιστάν. Αντιθέτως όμως, η πραγματικότητα καταδεικνύει ότι η δραματική ανεπάρκεια του Κράτους, ιδίως σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς, έχει και μια ακόμα διάσταση: Η πλήρης απουσία οράματος, ενός συνεκτικού ιστού που θα καταφέρει να ενώσει την κατακερματισμένη ελληνική κοινωνία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ισοπέδωση των πάντων. Και έρχεται η στιγμή που θα το πληρώσουμε ακριβά.